NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
WĘGRY, ROK 1897
Jest pan głodny, panie Harker?
Nie, nie jestem.
- Dziękuję. - Zatem porozmawiajmy.
Jestem siostra Agata.
Myślałem, że znam już wszystkie.
Byłam w odosobnieniu.
- Żeby się modlić? - Żeby pana badać, panie Harker.
Czytałam pana relację z fascynującego pobytu w Transylwanii.
To sama prawda.
- Co do słowa. - Mnóstwo tej prawdy.
Siostra Aniela mówi,
że pisał pan dniem i nocą przez cały tydzień.
Usiądźmy, proszę.
- Słońce jest dla pana za jasne? - Nie.
Wspaniale.
Wspaniale, prawda?
Wejdź, moja droga.
Ma nas obserwować.
Boją się zostawić ze mną mężczyznę samego.
Mamy więc przyzwoitkę.
Panie Harker,
nie chcę zabrzmieć obcesowo, ale dlaczego wciąż pan żyje?
Uciekłem. Byłem więziony, ale zbiegłem.
- Zbiegł pan. - Uciekłem, lękając się o życie.
To potwór.
Przysięgam.
- To sam Szatan. - Zatem czemu pan przestał?
- Co przestałem? - Uciekać.
Jest pan tu prawie miesiąc.
- Tu jestem bezpieczny. - Dlaczego?
- Bo tu mieszka Bóg. - Tu mieszka Bóg?
To dobre. Przydałby się tutaj, co, siostro?
Dwa lata temu tutejszy kościół się zawalił.
Dach runął na wiernych i zabił wszystkich modlących się.
Łącznie z dziećmi.
Przeżył tylko ksiądz. Księża tak mają.
Potem powiedział mi,
że nawet w takich chwilach pielęgnował ogień wiary.
A trzeba było pielęgnować dach.
Niech pan sam się o siebie troszczy.
Bóg ma nas w nosie.
Nietypowe słowa jak na osobę o takim powołaniu.
Moje powołanie to stare dzieje.
Co się stało?
Ma pan coś w oku.
Już zniknęło?
Tak.
Pana narzeczona, Mina...
Często pan o niej wspominał. Mina Murray.
Tak.
- Muszę się z nią skontaktować. - Musi pan ją kochać.
Oczywiście.
- Może kiedyś nawet przeczyta tę relację. - Jeśli tylko zechce.
Więc z kurtuazji przemilczał pan fakty, które mogłyby ją zaniepokoić?
Nie chciałem...
Teraz może pan wyznać wszystko,
co zdarzyło się w zamku hrabiego.
Opowiedzieć o kolacjach, rozmowach, chwilach intymnych.
Od pańskiej szczerości może zależeć pana życie.
Rozumie pan, o co pytam?
Tak sądzę.
Pytam pana, panie Harker,
czy współżył pan z hrabią Drakulą.
POTWORNE ZASADY
TRANSYLWANIA
Panie Harker.
Proszę, panie Harker.
Musi pan to wziąć.
To bardzo miłe, dziękuję. Ale nie mogę.
Musi pan.
- Dziękuję. - Przyda się to panu.
Woźnico.
Przepraszam, ale do zamku został jeszcze kawałek.
Bliżej nie podjedziemy.
Hrabia tu pana znajdzie.
Jak?
Zawsze znajduje.
Przyśle własny powóz.
Najdroższy Johnny,
udajesz się do odległego kraju
i każdego dnia będę za tobą szalenie tęskniła.
Przypuszczam, że poznasz ekscytujące kobiety,
podróżując przez Europę ku Transylwanii,
i chciałabym cię zapewnić, że jeśli ulegniesz pokusom,
ja, twoja lojalna narzeczona, całkowicie to zrozumiem.
Za pociechę wystarczy mi pewność, że nadchodzi dzień naszego ślubu.
A także przystojny doktor Holmwood,
twoi przyjaciele Reggie i Barnaby, którzy tak chętnie mnie widują,
uroczy Edwin z twojego biura, apetycznie zaokrąglony syn rzeźnika,
a gdybym zapragnęła odmiany,
śliczna barmanka z Róży i Korony,
którą ty również podziwiałeś.
Jestem pewna, że nie zapomnimy o sobie przez cały czas rozłąki.
Twoja kochająca i, mam nadzieję, kochana Mina.
Mógłby mi pan pomóc z walizkami?
Uroczy.
Halo?
Jest tu kto?
Halo?
Przepraszam, ja...
Wino było otwarte. Założyłem...
Może nalać panu kieliszek, hrabio?
Nie piję...
wina.
Witam pana, panie Harker.
Nazywam się...
Drakula.
Pański pracodawca bardzo pana zachwala, panie Harker.
Tak. Majątek został zakupiony w pańskim imieniu.
Wszystko załatwione.
Potrzebuję tylko kilku podpisów,
a Carfax Abbey będzie pańskie.
Nie mogę się doczekać, aż będę w Anglii.
Tutejsi ludzie są niezwykle ograniczeni.
Marnieję pośród nich.
Są pozbawieni...
Są pozbawieni smaku.
Może ma pan na myśli charakter?
Może.
Doskonale, panie Harker.
Proszę zawsze poprawiać moją angielszczyznę.
Dzięki panu nauczę się uchodzić wśród pana rodaków
za jednego ze swoich.
Pański angielski już jest wyśmienity, hrabio.
Schlebia mi pan.
Ależ skąd.
Ale obawiam się, że jutro wyjeżdżam.
Muszę natychmiast wracać do Anglii.
Nie.
Przepraszam?
Nie ma za co przepraszać.
Zostaje pan tutaj.
- Zostało to już uzgodnione. - Z kim?
Z pana przełożonymi.
Zostanie pan ze mną przez miesiąc,
aby pomóc mi doskonalić angielski
i zrozumienie pańskiej kultury.
- Hrabio, ja... - Proszę... Proszę, nie.
Proszę się tak nie trapić, panie Harker.
Jest pan tu mile widziany.
Hrabio Drakula,
jestem prawnikiem, nie nauczycielem.
Nie będzie potrzeby nauczać.
Wystarczy, że będzie pan przy mnie, a ja będę pana...
chłonął.
To słowo, „chłonął”...
Tak powiedział?
Tak.
„Chłonął”.
Proszę się bacznie rozglądać.
W moim domu łatwo się zgubić.
To piętrzący się labirynt
schodów, drzwi oraz cieni.
Tak, robi wrażenie.
- Niemal przydałaby się mapa. - Nie istnieje mapa mojego zamku.
Nigdy nie przelano na papier całego projektu.
Mówi się, że wiele dusz zaginęło w plątaninie korytarzy.
Więzienie bez zamków.
Słyszał pan może o architekcie Petruvio Wdowcu?
- Nie. - Ten zamek był jego ostatnim dziełem.
Pomnikiem dla jego utraconej miłości oraz światła słońca,
do którego nigdy nie mógł powrócić.
Legenda głosi,
że umarł właśnie tutaj
w ramionach swej żony.
Skoro był wdowcem, żona z pewnością zmarła wcześniej.
To musiał być zimny uścisk.
Proszę nie być gwałtownym wobec tych słodkich maleństw.
One towarzyszą człowiekowi do końca i jeszcze dłużej.
Tam, gdzie jest ciało, są i muchy.
Rano zobaczy pan, jak promienie słońca wlewają się
przez to okno.
Na szczęście zasłony są bardzo grube.
Proszę wybaczyć nieobecność służby.
Nie zostają tu na noc.
Proszę wybaczyć. Niezdara ze mnie.
Oczywiście, hrabio.
Ale czy mógłby mi pan pożyczyć inne?
Obawiam się, że nie posiadam czegoś takiego.
Nie ma pan luster?
Błyskotki dla próżnych.
Do czego służy lustro?
We własnym spojrzeniu człowiek nie znajdzie oświecenia.
Nic panu nie jest, panie Harker?
Nic. To tylko...
- To tylko zadrapanie. - Proszę uważać.
Nie może pan wrócić uszkodzony
do swej pięknej Miny.
To nic takiego, tylko...
Wspominałem o Minie?
Zdaje mi się, że przy kolacji mówił pan o jej urodzie.
- Nie przypominam sobie. - Może to przez wino.
Nie, prawie nie piłem.
Najmocniej współczuję.
Proszę opatrzyć dłoń.
To naprawdę nic takiego.
Krew to nie jest „nic”.
- Krew to życia. - „Życia”?
Na pewno nie powiedział „krew to życie”,
- tylko „krew to życia”? - Zgadza się.
Tak.
Też mnie to zdziwiło.
Ale nie tylko to pana frapowało?
Skąd znał moje myśli?
Nie wspominałem o Minie.
Jestem pewien.
Pies wywęszy w powietrzu całe historie, choć my jesteśmy na nie ślepi.
- Czuł zapach moich myśli w powietrzu? - Nie, panie Harker. To byłby absurd.
Ale może w pańskiej krwi.
Może historie płyną w żyłach, trzeba tylko umieć je czytać.
„Krew to życia”.
Nie zobaczy mnie pan do jutrzejszego wieczora.
Mam pewne zobowiązania.
Do tego czasu proszę czuć się w moim domu jak u siebie.
Życzę dobrej nocy.
Dobran...
Czy ktoś...
Halo?
W zamku był też inny gość?
Może też był więźniem.
Wtedy nie wiedziałem, że jestem więźniem.
Jak minęła ta noc?
- Spałem. - Śnił pan?
Wcześnie się obudziłem.
Chwileczkę. Śnił pan.
Jak mógłby pan nie śnić po dniu tak pełnym wrażeń?
Czy śnił pan o Minie?
Tęsknił pan za nią.
Każdy tęskni za ukojeniem domu.
Każdy, to prawda.
Proszę opowiedzieć o tym śnie.
To osobiste.
Brakowało jej panu.
- We śnie był pan razem z nią. - Ja nie... To nie...
Nie ma co się wstydzić.
W snach możemy grzeszyć bez konsekwencji.
Proszę wierzyć, wiem o tym.
Są takie ranki, kiedy nie mogę spojrzeć siostrze Róży w twarz.
To, o co wcześniej siostra pytała,
czy ja kiedykolwiek...
Czy współżył pan z hrabią.
Skąd to pytanie?
To jasne, że został pan czymś skażony.
A zatem wszelki kontakt z hrabią Drakulą,
seksualny czy też nie, jest istotny.
Słucham dalej.
„Pomóż nam”.
Zdziwiło to pana, naturalnie.
Ktoś musiał być uwięziony w zamku.
- Nie, chodzi o napis. „Pomóż nam”. - Był do góry nogami.
Oczywiście, bo autor najwyraźniej właśnie tak wisiał.
Ale nawet ten wyczyn gimnastyczny z pewnością nie jest najciekawszy.
A co jest?
To zdumiewające, panie Harker...
To dogodne, że słowa napisano po angielsku.
- Nie pomyślałem o tym. - Naturalnie.
Jest pan Anglikiem,
w arogancji nie macie sobie równych.
Proszę kontynuować.
Wiedziałem, że mam cały dzień dla siebie,
więc postanowiłem odnaleźć pokój nad moim
i sprawdzić, czy ktoś nie potrzebuje pomocy.
Niech pan powie.
Jak się pan czuł?
Inaczej. Starzej.
Ale ciekaw ponad miarę. Przynajmniej nie byłem sam.
Hrabia nie przesadzał w sprawie zamku.
Halo?
Gdziekolwiek nie skręcałem, trafiałem w niespodziewane miejsce.
Każde drzwi prowadziły do dwojga innych,
a te do trojga kolejnych.
Na każdym kroku wybierałem złą drogę.
Zgubiłem się w labiryncie architekta.
Zmarnowałem większość dnia,
aż nie miałem siły dalej szukać.
Przepraszam, nie chciałem pana przestraszyć.
Chyba się pan przepracował.
- Hrabia. - Proszę się odprężyć.
Wypić kieliszek wina.
Pański głos...
Brzmi pan inaczej.
Pracowałem nad moim angielskim.
Co pan na to?
Jest niemal doskonały.
To wyłącznie dzięki panu.
Pańska obecność mnie ożywiła.
Świeża krew.
„Pomóż nam”.
Halo?
Halo? Przepraszam?
Proszę, nie skrzywdzę cię.
Choć widziałem ją przelotnie,
stanowiła dowód, że nie popadałem w szaleństwo.
Hrabio Drakula?
Czy jesteśmy w tym zamku sami?
Tak.
Nie licząc służby, rzecz jasna.
- Nie widziałem nikogo ze służby. - Nie ma ich tu nocą.
Za dnia też ich nie widziałem.
Właściwie to poza woźnicą...
nie widziałem nikogo, kto by tu pracował.
Tak, woźnica...
Chciałbym tylko wiedzieć,
czy poza panem...
w tym zamku ktokolwiek żyje.
Nie, Jonathanie.
Nikt tutaj nie żyje.
Każdego dnia po zachodzie słońca
Drakula zdawał się silniejszy i młodszy,
a pan wprost przeciwnie.
Rozumiał pan, co się z panem dzieje?
Wtedy jeszcze nie. Myślałem, że jestem chory. Po prostu...
chory.
Proszę obrócić głowę na bok.
Dlaczego?
Proszę pokazać.
Był pan bardzo silny, panie Harker.
Na pana miejscu nie byłabym w połowie tak odważna.
Nie byłem odważny. Gdzie tu odwaga?
Byłeś więźniem, bałeś się,
a przeczesywałeś zamek, bo ktoś mógł potrzebować pomocy.
Poproszono mnie o nią.
Trudno byłoby odmówić.
Trudno?
Karygodnie.
A więc szukał pan dalej.
Słuchamy.
Każdego dnia poszukiwań zagłębiałem się coraz dalej w labirynt.
Po jakimś czasie dokonałem niezwykłego odkrycia.
Jaki los spotkał tych ludzi?
Czy to byli moi poprzednicy?
Więcej nie pamiętam.
- Obawiam się, że zemdlałem. - To zrozumiałe.
„Omoară-mă”.
Wie pan, co to znaczy?
Brzmiało jak klątwa.
To po rumuńsku.
- Oznacza „zabij mnie”. - Już wyglądali na martwych.
Choć się ruszali.
Byli nieumarli.
Proszę mówić.
Istnieje pewna zaraza,
która przenosi się w świecie z jednego nieszczęśnika na drugiego.
Dla biedaków, którzy na nią zapadną, życie staje się nieuleczalne.
Tracą boską zdolność do tego, by umrzeć.
Ich ciała gniją, lecz świadomość pozostaje.
Obracają się w pył, a ich ból trwa.
To sekret strzeżony przez każdego grabarza.
Są wśród nas tacy,
którzy po wsze czasy będą drapać wieko trumny.
Pracując pośród zmarłych, człowiek nie boi się śmierci...
tylko jej alternatywy.
Czy istnieje dla tych stworzeń ratunek?
- Nie wiem. - Miej wiarę!
Wiara to środek nasenny dla dzieci i głupców.
My musimy mieć...
plan.
Drakula to jeden z nich, prawda?
Nieumarły?
To z pewnością, ale wydaje się, że to bardziej złożony przypadek.
Jesteś, Johnny.
Myślałem, że cię straciliśmy.
Co ja tu robię?
Znalazłem cię na dole. Spałeś na podłodze.
Mogę się mylić, ale zdaje się, że miałeś koszmar.
Wyglądasz dość blado.
- Mówił pan, że nie pije. - Wina.
A teraz posłuchaj...
Musisz coś dla mnie zrobić.
Usiądź. O tak.
Właśnie tak. Teraz weź to.
Musisz dla mnie napisać trzy listy.
Co to było?
- Nic. - Brzmiało jak dziecko.
Nie ma żadnego dziecka. Skup się, Johnny. Trzy listy.
Nikt do mnie tak nie mówi.
- Nikt? - Nikt.
Towarzystwo do pracy.
Kto to jest?
Nie poznajesz jej?
Niby skąd?
Wziąłem to z twojego pokoju. To Mina, twoja narzeczona.
- Mina Murray. - Nie.
Dlaczego...
Dlaczego nie poznaję jej twarzy?
Cóż, wyglądasz na dość...
wyssanego.
Pan wygląda młodo.
I zawdzięczam to tylko tobie.
Dzięki.
Już niedługo wyjeżdżasz, więc napisz trzy listy,
wszystkie do Miny.
W pierwszym napisz, że prawie skończyłeś pracę
i wyjedziesz za kilka dni.
W drugim, że zakończyłeś już pracę
i wyjedziesz nazajutrz.
W trzecim, że opuściłeś już zamek
i bezpiecznie dotarłeś do...
Gdzie by tu...?
Do Bystrzycy.
Wyślę je w odpowiednich chwilach.
Ostatni przekażę do Bystrzycy, aby wysłano go stamtąd.
Dlaczego miałbym to robić?
Żeby Mina wiedziała, że wracasz.
Ale dlaczego miałbym pisać listy na zapas?
Bo poczta działa tu nieregularnie.
To zabezpieczenie.
Dla kogo? Gdyby...
Gdyby coś mi się stało, a listy zostałyby już wysłane...
Wtedy Minie nie przyszłoby do głowy cię tutaj szukać.
Chcesz, żeby tu przyjechała?
To jest dziecko. Słyszę, jak płacze.
Nie ma żadnego dziecka.
Napisz listy albo i nie.
Jak chcesz. Ja tylko myślę o Minie.
A teraz wybacz, jestem zajęty.
Do jutrzejszego wieczora. Listy zostaw na stole.
Daty!
Daty listów.
Jakie wpisać daty?
Zastanówmy się.
W pierwszym dwunastego. W drugim dziewiętnastego.
A w trzecim...
Co by tu wpisać... 29?
Dwudziesty dziewiąty?
Dzień nie gorszy niż inne.
Dobranoc.
A jeśli wyjadę? Jeśli wyjadę w tej chwili?
Nikt cię nie powstrzymuje.
Nie mam siły.
Wiem o tym.
To nie twoja wina, Johnny. Nie obwiniaj się.
Proszę.
Proszę!
- To dziecko! - Johnny...
Nie ma żadnego dziecka.
Wtedy zrozumiałem, że mam wybór.
Zdradzono mi datę śmierci, granicę mojego istnienia.
Dwudziesty dziewiąty.
Mogłem zostać tam i umierać po trosze,
by ostatecznie skończyć pod wiekiem którejś ze skrzyń...
Albo?
Albo zabić hrabiego Drakulę.
To niełatwe zadanie w tych okolicznościach.
Nie, ale miałem pewną przewagę.
Umieram z ciekawości, jaka ona była.
- Byłem osłabiony i uwięziony. - No właśnie.
Więc Drakula nie uważał mnie za zagrożenie.
To prawda.
Z drugiej strony był pan osłabiony i uwięziony.
Miałem sprzymierzeńca, który potrafił wspinać się po ścianach.
I którego nie mógł pan znaleźć.
Bo nie szukałem tego, czego powinienem.
Powinienem był szukać mapy.
Mapy zamku? Ale taka nie istnieje.
Tak sądził Drakula.
Ale mówiąc mi to, zdradził, gdzie ją znaleźć.
- Co powiedział? - Już mówiłem.
- Przeoczyłam to. - Owszem.
- Widać jest pan bardziej lotny. - Nie jestem.
Nigdy nie byłem.
Ale przez to wiem, że muszę bacznie słuchać.
Błyskotliwi nigdy nie słuchają.
Czytała już siostra o tym w mojej relacji.
Jest niejasna w pewnych kluczowych kwestiach.
Proszę kontynuować.
Tej nocy zrozumiałem, że Drakula zdradził więcej, niż zamierzał.
I więcej niż wiedział.
Jako że był stworzeniem nocy, musiałem czekać do rana,
żeby sprawdzić teorię.
Hrabia mówił, że nie istniała mapa, ale Petruvio był artystą,
a artyści zawsze pragną być zrozumiani.
Zamek był pomnikiem dla utraconej miłości architekta
i dla słońca, do którego nigdy miał nie wrócić.
A czymże jest słońce,
jeśli nie twarzą ukochanej?
Droga ku słońcu.
Z map wynikało, że Petruvio stworzył w zamku
system skrótów przez labirynt.
Ukryte przejścia, o których mógł nie wiedzieć nawet sam Drakula.
Ile razy patrzyłem na obraz, nie widząc tego?
Żona Petruvia była słońcem,
a on strzegł wejścia.
On nie wie, że potrafię wyjść ze skrzyni.
Nie mów mu.
Nie powiem.
Jesteś jego przyjacielem?
Nie. Pracuję dla niego.
Jestem prawnikiem z Anglii.
Myślę, że zrobił z ciebie przyjaciela.
Dlaczego?
Co to jest Anglia?
To moja ojczyzna.
Znasz ją, mówisz po angielsku.
Nauczyłam się go.
- Jak? - Śmiesznie smakował.
„Smakował”?
Gdy przyjaźnisz się z hrabią, wszystkie języki są takie same.
Jestem głodna.
To ciebie widziałem w oknie?
Ty zostawiłaś wiadomość?
Poczułam twój zapach.
Jesteś tu uwięziona.
- Ty także. - Chcę ci pomóc.
Powiedz mu, że jestem głodna.
Daje mi tylko ochłapy.
Maleńkie kąski.
Powiedz, że już je zjadłam.
Bardzo szybko się skończyły.
Jestem głodna!
Popatrz na to!
To znak krzyża.
Symbol naszego Pana.
Wiem.
Ładny.
Założyłeś, jak mniemam, że krzyż odpędzi złe moce.
To takie zabawne?
Pańska wiara jest wzruszająca.
A wiara siostry?
Wszędzie szukałam Boga i go nie znalazłam.
Co tu siostra robi?
Jak wiele kobiet w moim wieku tkwię w związku bez miłości.
Zachowuję pozory, aby mieć dach nad głową.
A teraz...
przejdźmy do pana cudownej ucieczki z zamku Drakuli,
o której tak skąpo pan pisze.
Jest tu kto?
Proszę, pomocy!
Ciekawa sprawa, Johnny.
Nigdy nie widziałem, żeby to działało na dziecku.
Zostawię je sobie na trochę.
Mam tylko nadzieję, że nie robię się ckliwy.
- Dlaczego ją zabiłeś? - Kogo?
Chyba chciałem sprawdzić, czy umrze.
Nie patrz tak na mnie.
Byłeś dzieckiem. Znasz to uczucie.
Nie psułeś zabawek, żeby zobaczyć, jak działają?
Jesteś potworem.
A ty prawnikiem. Każdy ma wady.
Kołek w serce.
Widzisz, czasami legendy nie kłamią.
Ale tę nieczęsto można sprawdzić.
Miewam tylko trzy oblubienice naraz.
- Oblubienice? - Tak, to chyba odpowiednie słowo.
Widzisz, staram się o potomstwo.
A to bywa sporym wyzwaniem, kiedy nie istnieje nikt taki jak ty.
Johnny, już prawie po tobie, co?
Była bardzo żarłoczna.
Pomyśleć, że chciała cię zatrzymać w skrzyni tylko dla siebie...
- Zabijesz mnie? - Oczywiście, że cię zabiję.
Dlaczego kres zawsze tak zaskakuje śmiertelników?
Odebrałeś mi wszystko.
Naturalnie.
Jesteś moją przepustką do Anglii.
Dlaczego jedziesz do Anglii?
Dla ludzi.
Tylu wyrafinowanych, inteligentnych ludzi.
Od wieków próbuję wszystkich nauczyć,
że jesteś tym, co jesz.
A teraz...
Jeśli nie masz nic przeciwko, zrób dla mnie ostatnią rzecz.
Nie widziałem go od setek lat.
Opisz je dla mnie.
Co?
Kazałem artystom je malować, poetom ubierać w słowa,
a Mozart napisał o nim zaiste uroczy utworek...
Powinienem był go oszczędzić, ale...
Co widzi prawnik?
Johnny, o ile pamiętam,
zachodzi o tej porze roku za drugim najwyższym szczytem
i jest bardzo czerwone.
Czy jest czerwone?
Sam popatrz.
Obróciłbym się w popiół.
I dobrze.
W porządku.
Najzupełniej rozumiem.
Zamkniesz mnie w skrzyni?
Patrz na słońce, Johnny.
Widzisz je po raz ostatni.
Owszem, czeka na ciebie skrzynia, gdybyś zaczął się ruszać.
Ale moje ofiary zazwyczaj umierają, więc nie musisz się martwić.
Nie widzisz? Koniec to łaska.
Śmierć zmienia perspektywę.
To szczyt góry, z którego nareszcie widzisz całe swoje życie,
od początku do końca.
Śmierć cię dopełnia.
Oszczędź mnie.
Jak?
Odpowiedz. Johnny, jak?
Jak mam cię oszczędzić?
No właśnie, panie Harker.
Panie Harker?
Panie Harker, miał pan wyjaśnić, jak pan uciekł z zamku.
Tak.
- Czytała siostra moją relację. - Owszem.
Może ona odświeży panu pamięć.
„Będę służył Drakuli”.
Co to jest?
„Drakula to mój pan. Będę posłuszny Drakuli...
Drakula to początek i koniec. Jest wszystkim. Drakula jest Bogiem”.
Co?
Ja tego nie napisałem.
Gdy pan tu przybył, poprosił pan o pióro i papier.
Cały dzień i całą noc pisał pan to.
Nie.
Nie, myślałem, że...
Myślał pan, że spisał relację z pobytu w zamku.
Jedyną relacją jest ta, którą właśnie pan zdaje.
Czas dokończyć opowieść.
Johnny, jak?
Jak mam cię oszczędzić?
Jak?
Wypuść mnie.
Wiesz, że jadę do Anglii. Wiesz, że będę zabijał ludzi.
I to wielu. Tylu, ilu trzeba, a może i więcej.
Ja...
- Ja nie... - Ty nie co?
Nikomu nie powiesz? Nie staniesz mi na drodze?
Bez słowa pozwolisz mi wymordować tylu niewinnych?
Co z ciebie prawnik, Johnny?
Obiecuję.
Przysięgam.
No dobrze.
Zrób to.
Przysięgnij.
Jadę do Anglii, aby zniszczyć wszystko i wszystkich, których kochasz.
Ale jeśli dasz słowo, że nie spróbujesz mnie powstrzymać...
oszczędzę cię.
- To podstęp. - Daj mi słowo.
Nie, i tak mnie zabijesz.
Spójrz mi w oczy i daj mi słowo.
Hrabio Drakula...
Daję ci słowo.
Jeśli mnie stąd wypuścisz...
Jeśli mnie oszczędzisz...
wtedy ja...
zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby cię powstrzymać.
No właśnie.
To jest mój Johnny.
Witaj na szczycie góry.
Ja nie oddycham.
Chwilami tak, ale chyba z przyzwyczajenia.
Nie bije panu też serce.
Jestem martwy.
Nieumarły.
Ale nie jest pan jeszcze wampirem.
Trzeba się cieszyć z dobrych wieści.
Nie służę Drakuli.
Nie, ale jest w pana umyśle.
Pytanie, dlaczego nie jest pan w skrzyni.
Nie wiem.
Nie sądziłam, że zadam kiedyś takie pytanie,
ale co było po pana śmierci?
A niech mnie, to było szybkie.
Johnny.
Najpierw lepiej poleżeć.
Bardzo będziesz żwawy, co?
To imponujące, jak szybko wróciłeś.
Zaczynasz nawet mieć własną wolę.
Inni nie czuli nic poza głodem, a ty proszę, uciekasz!
Nie widzisz? To wszystko zmienia.
Zostań.
Będziesz moim najznakomitszym oblubieńcem.
Inni stali się jak zwierzęta, ale ty zachowałeś ducha.
Jesteś jak ja, Johnny.
Nie jestem taki jak ty.
To wszystko. To...
Tyle pamiętam.
- Ale czemu krzyknął? Co pan zrobił? - Nic. Nic nie zrobiłem.
Popatrzyłem na niego, a potem byłem już tutaj.
- Mniejsza o to. Wiemy, co dalej. - Nie, ja...
Ja... nie pamiętam.
Rzeka poniosła pana do morza i rybak znalazł pana w sieci.
Topielec, który chodzi i mówi,
budzi zainteresowanie, więc trafił pan do mnie,
mamrocząc o Minie, której twarz pan zapomniał,
i złym hrabim kradnącym dusze.
Czemu trafiłem do siostry?
Jestem znana z pewnej wiedzy o czarach i okultyzmie.
Jest siostra zakonnicą.
Pomówimy o mojej niedoskonale tłumionej
fascynacji tym, co mroczne i złe, innym razem.
Na razie skupmy się na tym, dlaczego Drakula krzyknął.
Stał pan przodem do słońca.
Tak.
Całe życie szukałam Boga i nigdzie nie znalazłam jego śladu.
Czemu teraz? Czemu ty? Czemu on?
- Nie rozumiem. - Więc pomyśl!
Hrabia Drakula boi się krzyża.
Boi się symbolu Pana.
- Dziewczyna się nie bała. - Ona była nikim.
Drakula, książę wampirów, boi się krzyża.
Rozumie pan, co to znaczy?
Nie. Proszę powiedzieć.
Bóg istnieje.
Bóg istnieje i nareszcie go odnalazłam.
Odnalazła siostra Szatana.
Jeśli to Szatan ma mnie doprowadzić do Pana,
to czekam i na Szatana!
- Ja nie! - Dlaczego nie?
Bóg nie ocalił pana bez powodu.
Nie ocalił mnie.
Jestem niczym.
Czy Mina by się zgodziła?
Gdyby mnie widziała, to owszem.
Spójrzcie na mnie.
Nawet nie pamiętam jej twarzy.
Tak, tego dowiódł pan dobitnie.
Panie Harker, przepraszam za ten wybieg.
Musiała usłyszeć tę historię z pana własnych ust.
Może zapomniałeś twarz swojej narzeczonej,
ale jeszcze cię nie straciłam.
Witaj, Johnny.
Przynajmniej twoje oczy wciąż są niebieskie.
Ustaliwszy pana tożsamość,
nietrudno było wyśledzić pana i odnaleźć zatroskaną narzeczoną.
Mam w Londynie znajomego detektywa.
- Mina. - Czy naprawdę myślałeś,
nawet w najczarniejszych chwilach,
że bym nie przyjechała?
Myślałeś, że to możliwe,
żebym porzuciła mężczyznę, którego kocham?
Nie jestem już tym mężczyzną.
Najdroższy...
mamy wziąć ślub.
Powiem więc jasno.
To, kim jesteś, zawsze będzie moją decyzją.
Drakula tu jest.
Ekscytujące!
Proszę pilnować Miny.
Mino.
Weź to, proszę.
Dlaczego?
Bo krwawisz.
I nie mogę wytrzymać.
Weź to!
Matko przełożona, nie zapraszaj tego stworzenia.
Nie jest to pokusa, z którą bym się zmagała.
Co się dzieje? Co to jest?
Atakują nas siły ciemności.
Dlaczego siły ciemności miałyby atakować klasztor?
Może są wyczulone na krytykę.
Wiem, kim jesteś.
Studiowałam legendy.
Jestem w pełni świadoma, że zwracam się do hrabiego Drakuli.
Te nietoperze nieco hałasują. Mógłbyś?
Posłuchaj mnie.
Jesteś Jonathan Harker.
Nigdy byś mnie nie skrzywdził.
Wiem, że jestem przy tobie bezpieczna.
To ja.
Popatrz na mnie.
Zobacz mnie.
Mój niebieskooki Johnny.
Nie, Johnny.
Nie rób tego.
Proszę, nie.
Nie musisz tego robić.
Wiem, że nie musisz!
Johnny!
Słońce zaszło. Nie musisz już się ukrywać.
A może za bardzo się boisz, by wyjść z cienia?
Proszę.
Pozwól mi.
- Johnny. - Pozwól.
- Proszę. - Johnny.
Nie.
Przepraszam.
Pomocy! Proszę!
Szatańskie siły.
Gorzej.
To sam Szatan.
Nie wiem jak wy, dziewczęta,
ale ja uwielbiam futra.
Cierpcie mój widok.
Nie jestem pewien, jakich legend się naczytałaś,
ale dzwony na mnie nie działają.
Ten zadziała.
Siostro Agato, znowu szykowałaś jakiś tajny projekt?
- Ciesz się, że tak. - Ekscytujące.
Nigdy nie jadłem tylu zakonnic naraz.
Siostry, prezentuj broń.
Widzę, że się mnie spodziewałyście.
Byłam świadoma tego ryzyka.
Siostro, coś ty na nas ściągnęła?
Ejże!
Halo!
Hej, panie!
Nie chcę cię martwić,
ale armia wierzących boi się spojrzeć mi w twarz.
Jesteś nagi, a to zakonnice. Nie chodzi o twoją twarz.
Czy nikt nie zaprosi mnie do środka?
Przybyłem do was z daleka.
Nie licz na to.
- Siostro Różo, klucz. - Nie mówisz poważnie.
Więcej niż poważnie. Wiem, co robię.
Skąd wiedziałaś, że przybędę?
Jest tu ktoś, kogo uważasz za swoją własność.
- Mój oblubieniec. - Sądzę, że to on cię tu przywiódł.
Pszczoła zawsze znajdzie nektar.
A w pułapce zawsze potrzeba miodu.
- Nie sądzę, żeby to była pułapka. - Byłaby kiepska, gdybyś sądził.
Dziękuję, siostro.
Hrabio Drakula, posłuchaj mnie uważnie.
To jest Zakon Świętej Marii w Budapeszcie
i nie jesteś tu mile widziany.
Stanowczo nie zapraszam cię do środka.
A więc to prawda.
- To ciekawe. - Co?
Wampir nie może wejść do domostwa bez zaproszenia.
- Nie byłam tego pewna. - Wampir?
Otworzyłaś bramę, choć nie byłaś pewna?
- Wampir? - Żelazo by cię nie zatrzymało.
Mógłbyś je rozerwać.
- Ciebie też bym mógł. - Z zewnątrz nie.
Ale co cię powstrzymuje?
Jakieś uczucie? Jakaś siła? Coś fizycznego czy psychicznego?
- Po co ci zaproszenie? - Sądzisz, że ci powiem?
Nie sądzę, żebyś sam wiedział.
Zwierzę trzyma się zasad. Nie wierzę, by je rozumiało.
Jestem więcej niż zwierzęciem.
W jakim sensie?
Jak twierdzisz, chodzisz po ziemi od setek lat,
a nie potrafisz wejść do klasztoru?
Nawet wół potrafi.
- I ty jesteś czymś więcej? - Mam ci pokazać?
Oczywiście. Czekam.
Podejdź tu. Podejdź na chwilę.
Bliżej.
Popatrz na nie.
Popatrz na swoje siostry.
- Są uzbrojone i gotowe. - Nie patrzysz.
Nie muszę.
Jedna z nich. Tyle mi wystarczy.
Jeśli jedna z twoich drogich wojowniczek zaprosi mnie do środka,
rozszarpię twój świat na strzępy
i napoję się do syta.
Czemu miałyby cię zaprosić? Co masz do zaoferowania?
- Życie wieczne. - To już mają.
Dzięki.
Już od dzisiaj.
Bo pierwsza, która mnie zaprosi, zostanie u mojego boku.
Pozostałe rozszarpię na strzępy,
a drogie panie...
to nie będzie szybka śmierć.
Z zakonnicą nie można się śpieszyć.
Nie znajdziesz tu posłuchu.
Jeśli nie kusi was moja propozycja,
zadajcie sobie pytanie.
Kogo skusi?
Kto jest najsłabszy?
Kto najbardziej się boi? Kto pierwszy się złamie?
I czy zdążysz to być ty?
- Co to jest? Co robisz? - Chciałeś wiedzieć, kto jest najsłabszy.
Pokazuję ci.
Proszę, częstuj się.
Kręci się tutaj pewien pies.
Często dajemy mu ochłapy.
No już, tak daleko zaszedłeś.
Na pewno chcesz się napić.
Nie bardzo rozumiem, co ci tak smakuje.
Ale o gustach się nie dyskutuje.
Myślisz, że to rozsądne mnie prowokować?
Tak. Tak myślę.
Chcę się o tobie uczyć.
Chcę poznać twoje granice.
To cel tego eksperymentu.
Nie masz najmniejszego pojęcia...
Jedz, piesku.
To godne pogardy.
- Nie masz wstydu. - Uważaj, jak się do mnie zwracasz.
Nie mów z pełnymi ustami.
Ona ma prawo wyrażać pogardę. Jak my wszystkie.
Każda ze stojących przed tobą kobiet
wyrzekła się ziemskich rozkoszy,
odrzucając wszelkie pokusy.
Wyzwoliłyśmy się od żądzy, a tym samym od strachu.
Dlatego nie możesz patrzeć na to.
To symbol cnoty, której ty nie posiadasz.
To dobro wcielone.
Przez chwilę myślałem, że jesteś inteligentna.
Ale nie.
To nie dlatego boję się krzyża.
Dobro nie ma z tym nic wspólnego.
Tak twierdzisz.
Ale jak zwykłe zwierzę może zrozumieć własny strach?
Nikt cię nie zaprosi, hrabio Drakula.
Masz naszą litość i za bramą.
Kim jesteś?
Dojedz ochłapy. Więcej nie dostaniesz.
Agata.
Tak masz na imię, prawda?
Matka przełożona go użyła. Słyszałeś ją.
- Musisz się bardziej postarać. - Nie pochodzisz stąd.
Holandia, zgadza się?
Tyle słychać i po moim akcencie. Dobrej nocy.
Helsing!
Van Helsing!
Dlaczego się mną interesujesz,
Agato Van Helsing?
Kim jesteś?
Jestem uosobieniem twoich koszmarów.
Wykształconą kobietą z krucyfiksem.
Był odważnym mężczyzną.
Musiał cię bardzo kochać.
Czym on jest?
Czym jest hrabia Drakula?
Za życia był niezwykle uczonym księciem.
Po śmierci, można rzec, jest najlepszym z wampirów.
- Najlepszym? - Najlepiej mu się powodzi.
Większość dziczeje, popada w obłęd. Rzadko długo żyją.
A Drakula znalazł jakiś sposób,
aby jego ludzki kształt i intelekt nie zaznały szwanku przez setki lat.
- Bo pije krew. - Wszystkie piją krew.
Drakula robi to dobrze.
Myślę, że rozważnie dobiera ofiary.
Nawet po śmierci zachował arystokratyczny gust.
I odebrał mi Johnny’ego.
Chodź. Matka przełożona będzie chciała poprowadzić modlitwę.
Nie widzę celu modlitwy.
Boga nie ma.
A więc to my musimy zatrzymać hrabiego Drakulę.
I zrobimy to, prawda?
Tak, zrobimy to.
Żegnaj, niebieskooki Johnny.
Nigdy nie pokocham nikogo innego.
Dobrze.
Johnny.
Niebieskooki Johnny.
Samobójstwo nie działa. Myślisz, że nieumarli tego nie próbowali?
Kołek w sercu, zgadza się.
Ale ktoś inny musi go tam umieścić.
Jestem skłonny spróbować.
Mam to zrobić?
Chcesz, żebym naprawdę cię zabił?
Musisz tylko...
zaprosić mnie do środka.
Stoimy w obliczu zagrożenia. W obliczu zła,
które czeka u bram naszego świętego schronienia.
Bóg jest z nami. Wiemy to.
Boża miłość jest wieczna.
To także wiemy.
Tej nocy, w naszej najczarniejszej godzinie,
czy Bóg będzie o nas pamiętał?
Czy zejdzie tutaj, aby ocalić nas od mroku śmierci?
Nie.
Nie zrobi tego.
Gdzie w naszym świecie możemy znaleźć Boga?
W modlitwie?
Nie.
W psalmach?
Nie.
W naszym cierpieniu? W wytrwałości?
Nie.
Wiara to nie transakcja.
Z Nieskończonym się nie handluje.
Jemu się podporządkowuje.
Gdzie zatem znaleźć Boga?
Powiem wam, siostry.
Kiedy stoisz w najgłębszej otchłani,
samotna, bez nadziei i bez ratunku,
a i tak potrafisz rozróżnić dobro i zło.
Kiedy wokół tylko ciemność i rozpacz,
a ty czujesz we krwi
różnicę między dobrem a złem.
Kiedy nie ma już dla ciebie ratunku, nagrody ani osądu,
a ty i tak patrzysz złu w oczy i mówisz:
„Nie. Dotarłeś tutaj, ale ani kroku dalej.
Nie!”.
Czyj to głos?
Kto jest z tobą w tej ciemności?
Czyj głos utrzymuje cię na ścieżce?
Ciemność i zło mogą nam się zdawać fascynujące.
Moim zdaniem to dlatego, że właśnie w ich obecności
czujemy Boga w sercu.
Nie, on nie zejdzie, aby nas ocalić.
To my wzniesiemy się, aby go spotkać.
Módlmy się.
Miała coś w gardle.
Już chyba dobrze.
Drogie panie, która następna?
Po prostu nie mogę się zdecydować, kto będzie...
Mam pomysł.
Łapcie!
- Tu jest najbezpieczniej. - Co to?
Mój warsztat.
Tutaj. Tutaj pada światło.
- Jest noc. - Ale rano!
Do świtu jeszcze godziny.
Wiem.
Kto ją ma? Kto ją złapał?
Mamy zwyciężczynię!
- Co to jest? - Jezus.
Jezus?
Chleb.
Chleb eucharystyczny.
Oczywiście.
Zakonnice. Macie te swoje zabawki...
które faktycznie działają, chociaż wy...
nigdy nie zgadniecie dlaczego.
A więc będę musiał się opanować.
Ale tak między nami...
panowanie nad wilkami to znacznie lepsza zabawa.
Pozostaje zdecydować, przez kogo wolicie zostać rozszarpane.
Wybór należy do was.
Jestem nieumarły, nie nierozsądny.
To musiało boleć.
Już dobrze. Krzyki ustały.
Nie wiem, jak mogłaś tego słuchać.
Ja to na nie ściągnęłam. To była moja kara.
Drakula nas znajdzie, prawda?
Oczywiście.
Jak chleb ma go zatrzymać?
- Opłatek. - Ale jak?
Nie wiem. Legendy o wampirach nie mają sensu,
ale jakimś cudem okazują się prawdziwe.
Nie może wejść do domu bez zaproszenia. Dlaczego?
Światło dnia spaliłoby go żywcem. Dlaczego?
Przeraża go krzyż, choć nie jest wierzący.
Te wszystkie fakty muszą mieć jedno źródło.
Drakula ponad wszystko boi się jednej rzeczy.
Aby go zniszczyć, musimy odkryć czego.
Dostał się do klasztoru. Jak to zrobił?
Musiał mieć zaproszenie.
A więc ktoś go zaprosił.
Mina?
Myślałam, że ty...
Widziałam, że nie żyjesz.
Nie mogłem go powstrzymać.
Wpuściłem go.
- Jest w środku. - Wiemy, Johnny.
Wszystkich wymordował.
Nie przekraczaj linii. Nie zbliżaj się.
- Wpuść go. - Nie możemy mu ufać.
Jest silniejszy, niż myślisz.
- Jeśli będę z nim... - Nikt nie jest dość silny.
Proszę! Nie możemy go zostawić!
Nie zapraszaj go.
Nie!
Chodź tutaj, Johnny.
Chodź do mnie.
Zapraszam cię do siebie.
Nie wiesz, co robisz. On wpuścił Drakulę. Zrobi to znowu!
Nie zrobi. Prawda, Johnny?
Bo ja jestem z tobą
i dam ci siłę.
We dwoje możemy być silniejsi...
Johnny, twoje oczy...
On jest w środku.
Dlaczego nie są już niebieskie?
To nie są moje oczy.
Witaj.
Marzyłem, by cię poznać.
CIĄG DALSZY NASTĄPI
Napisy: Juliusz P. Braun